Hogeschool van Amsterdam

LO in Beweging

Oude - nieuwe generatie deel VII: De wilde wattels

5 mrt 2021 09:21 | LO in Beweging

De vonk was al lang overgeslagen voordat ze beiden de ALO deden, dus daar speelt de academie géén cruciale rol. Maar verder is de ALO een flinke rode draad in het leven van de familie Wattel - De Wilde. Niet alleen gingen Ewout Wattel (55) en Mirjam de Wilde (52) allebei naar de ALO, ook hun dochters Paula (24) en Brenda (21) werden er gevormd. “We leggen elkaar wel eens sportlessen voor als we inspiratie zoeken.”

Als er één familie bestaat met veel dwarsverbanden en kruisbestuivingen dan is het wel de familie Wattel. Van ALO, tot korfbal, tot de Olympiaschool in Amsterdam-Zuid en het zwembad in Badhoevedorp. De eerste kruisbestuiving vond plaats bij de korfbalvereniging Sporting Badhoevedorp. Ewout en Mirjam werden een stel. In verschillende jaren studeerden ze daarna aan de ALO, waar ze begin jaren ’90 afstudeerden. Er kwamen twee kinderen en die sleepten ze in een buggy mee naar het korfbalveld. Papa en mama speelden immers in het eerste (“maar nooit in het zelfde vak!”) en de sport ging natuurlijk gewoon door. De meiden gingen vanzelfsprekend ook korfballen. Het ontbrak ook hen niet aan talent, want momenteel spelen de dochters in het eerste (“maar ook niet in hetzelfde vak!”).

Ewout Wattel ALO HvA

Ewout

Hij deed eerst de HEAO Commerciële Economie, maar dat bleek al snel een ‘te verstandige’ keuze. “Heel schools en het paste helemaal niet bij me. Ik ben een allrounder, blink nergens in uit en dacht: ik ga gewoon lekker alle dagen sporten.” Hij deed een toelatingstest voor de ALO en dat was nog even spannend, want: “In die tijd werden er nog maar 52 jongens en 52 meiden aangenomen.” Hij kwam op de reservelijst en pas tijdens de introweek van het nieuwe jaar werd hij alsnog opgeroepen om deel te nemen aan de opleiding. “De eerste twee jaren waren feest! Daarna kreeg het allemaal meer richting voor Ewout: “Ik herinner me de heer Hannink, docent Atletiek. Hij vroeg ons wat ons doel was op de ALO. Voor het eerst sprak ik hardop over mijn ambities en zei ik dat ik leraar wilde worden.” En dat is hij nu nog steeds; al 30 jaar verbonden aan de Olympiaschool in Zuid en voorheen ook deeltijd aan de Noordmansschool in West.

Mirjam de Wilde HvA ALO

Mirjam

Zij wist al jaren dat ze naar de ALO wilde en popelde van ongeduld tijdens haar middelbare school. Ze kwam in het ALO-gebouw aan de Willinklaan (nu beter bekend als de ‘oude ALO’): “Alleen al dat gebouw, met het eigen zwembad, waar we met 4 x 4 klassen in ons eigen wereldje leefden, fantastisch! Ik wist al heel lang dat ik geen kantoorbaan wilde, maar voor de klas. Daarom deed ik aansluitend ook nog in twee jaar de PABO.” Ze werkte jarenlang op de Burgemeester Amerschool in Badhoevedorp, gaf gymles aan haar eigen meiden en bleef daar werken, tot 3 jaar geleden. “Het werd me fysiek te zwaar. Nu geef ik zwemles in het zwembad in Badhoevedorp.” Hoe ze zo goed wist wat ze wilde? “Geïnspireerd door mijn moeder denk ik, die gaf ook gymles.”

Paula Wattel ALO

Paula

“Wat? Gaf oma Corrie gym?!” Deze verbaasde vraag kwam van oudste dochter Paula, die kennelijk de familiekronieken niet helemaal kende. Paula deed vwo en wist al vrij vroeg dat ze niet naar de universiteit wilde. “Ik wilde liever iets actiefs doen en ging dus, naar goed voorbeeld, de ALO doen.” Vervolgens werkte ze een jaar lang op de, jawel, Olympiaschool in Amsterdam-Zuid, bij haar vader in de vaksectie.

Ze gaven aan dezelfde klassen les, maar werkten op verschillende dagen. “Best wel humor om dat met elkaar te delen.” Grappig detail van Paula’s verhaal: ze belandt uiteindelijk toch op het hoogste onderwijsniveau, want na dat jaartje praktijkervaring doet ze nu de master Sportbeleid en Sportmanagement in Utrecht. “En ik geef al heel lang zwemles, hoor!” Je raadt het al: in hetzelfde zwembad waar moeder Mirjam later ook ging werken.

Brenda Wattel ALO HvA

Brenda

De jongste telg van de familie geniet nog steeds van de ALO. “Ik twijfelde tussen de ALO en iets met dieren.” Je moet weten dat Brenda als enige van de familie een fervent paardrijdster is. “Omdat ik de havo deed kwam ik toch eerst op de ALO terecht. En nu ik bijna klaar ben, oriënteer ik me op Diergeneeskunde en op de opleiding Diermanagement.” Zij zit nu in het laatste jaar en pakt dus volop het nieuwe curriculum van de opleiding mee.

ALO door de jaren heen

“We zien wel veel verschillen tussen de ALO van toen en nu: er zijn nu veel meer klassen, vroeger moest je minimaal havo hebben, nu mag je vanaf mbo 4 instromen,” zegt Ewout. “Je kreeg vroeger veel meer praktijklessen. Tegenwoordig moeten ze zoveel verslagen maken en formulieren invullen,” vult Mirjam aan. “Dat merkte ik ook bij de stagiaires die ik begeleidde. Pakken papier!” Ewout beaamt dit grif: “Zoveel lessenreeksen, lijsten, het lijkt wel een doel op zich.” Brenda en Paula weten natuurlijk niet beter. “Of je nou vroeger of nu les hebt gehad op de ALO, we zijn allemaal goede lesgevers,” zegt Brenda. “Alleen ik ben van ons allen denk ik het meest theoretisch onderlegd, doordat we nu werken vanuit de grondvormen van bewegen en met de vakdidactische, vakpedagogische en vakinhoudelijke lessen bezig zijn.” De overige Wattels knikken ter bevestiging.

Aan de keukentafel

De dochters wonen allebei nog thuis. Dat is handig, zeker met het tekort aan woningen, de wekelijkse korfbalcompetitie én het werk in het zwembad. Hoe gaat het er bij hen thuis aan de keukentafel eigenlijk aan toe? “We hebben een beperkt aantal discussies over onderwijsthema’s, hoor.” Zegt Ewout. “We bespreken wel eens wat akkefietjes, maar zijn niet enorm pedagogisch. We kunnen best wel hard zijn richting elkaar.” Maar dat de basis wel goed zit, blijkt uit hun enthousiaste verhaal, de gedeelde passie voor sport, onderwijs en in het bijzonder korfbal én de hoeveelheid wegen die elkaar kruisen. “Zijn jullie elkaar wel eens zat? “Ja, gelukkig wel!”