Ergotherapie

Mike deed zijn stageonderzoek in Kaapverdië

Verhaal

Student Ergotherapie

'Ik heb mezelf met dit onderzoek bewust voor de leeuwen gegooid.'

Op zijn twaalfde wist Mike Daalman al dat hij mensen wilde helpen. Hoe was alleen nog niet duidelijk. Hij dacht aan fysiotherapie. Het werd tot zijn eigen verbazing ergotherapie. En nu is hij net terug van een waanzinnig stageonderzoek in Kaapverdië.

Ik heb mezelf met dit onderzoek bewust voor de leeuwen gegooid,' vertelt Mike opgewekt. Hij zit inmiddels in het laatste jaar van de opleiding Ergotherapie aan de HvA. 'Ik ben opgegroeid in Hillegom, een klein boerendorp ten zuidwesten van Hoofddorp. Mijn vrienden, mijn familie, mijn voetbalclub: alles zit daar. Hier geldt nog: ons kent ons. Superfijn, maar het is ook een bubbel. En dat is voor een ergotherapeut die met allerlei mensen en achtergronden moet kunnen werken niet altijd handig.'

Uit de bubbel

Maar hoe breek je daaruit als je niet bent geboren met een backpackersgen? Mike had geen idee, tot hij een medestudent hoorde praten over haar stageplek in Kaapverdië. Mike: 'Een stageonderzoek in het buitenland is geen vakantie, maar je leert wél op een plek waar alles anders is.' Via zijn studiecoördinator kwam hij terecht bij Intercambios International, een stichting die zich inzet voor de ontwikkeling van Kaapverdië en studenten koppelt aan projecten daar. Zijn plek werd Colégio Letrinhas, een privéschool op het eiland Sal, waar inclusief onderwijs wordt gegeven. Ofwel, onderwijs voor kinderen met en zonder speciale behoeften.

Wat volgde was een uitgebreide voorbereiding. Over hoe je een scriptie maakt bijvoorbeeld. Maar ook hoe je rekening houdt met andere culturen en hun normen en waarden. Zijn belangrijkste inzicht: staar je niet blind op je onderzoeksvraag. Mike: 'Ik ben van nature behoorlijk gestructureerd en ga het liefst planmatig te werk. Maar dat werkte daar niet. Je bouwt eerst een band met elkaar op, waardoor vertrouwen ontstaat en pas dan ga je met elkaar aan de slag.' In de praktijk betekende dat heel wat potjes voetbal met de kinderen spelen en in hakkelend Portugees-Creools gesprekjes aanknopen. Mike: 'En toen kreeg ik zomaar ineens de eerste voetbalplaatjes en knuffels. Dat was magisch mooi!'

Vol gas met de rem erop

'No stress! No stress! Dat was daar bijna een soort mantra,' blikt Mike terug. 'De eerste paar weken kon ik me daaraan overgeven, maar toen ging het toch jeuken. In die 3 maanden dat ik daar was, wilde ik wél iets neerzetten.' Op zijn opleiding Ergotherapie had hij geleerd dat hij zichzelf niet moest presenteren als de expert die de boel daar wel even kwam redden. Maar dat bleek toch niet zo simpel. 'De docenten daar zeiden letterlijk: 'Laat maar weten hoe jullie het hier willen aanpakken.' Terwijl wij juist samen wilden werken! De gouden tip bleek: onze dankbaarheid delen. Dankbaar dat zij zich voor ons wilden openstellen. Dankbaar dat wij daar mochten zijn. Dát maakte het verschil.'

En zo rolde er na 4 weken toch een passende onderzoeksvraag uit, waar hij zich met medestudente Noa van Dijk in kon vastbijten: hoe kan het gymprogramma worden uitgebreid met activiteiten die sociale, cognitieve en motorische vaardigheden stimuleren – passend bij elke leeftijd en zonder onderscheid in speciale behoeften? Mike: 'We wilden bewust geen lesplannen ontwikkelen die van het begin tot het eind waren uitgeschreven.' Het resultaat: een boek vol activiteiten voor kinderen in de leeftijd van 3 tot 9 jaar, waartussen de leraren konden switchen. Eén voorbeeld is de colour corner: in elke hoek van het veld ligt een pion in een andere kleur. De kinderen staan in het midden van het veld en doen eerst het dier na dat de docent noemt, bijvoorbeeld het kwaken van een kikker. Daarna fluit de docent en roept een kleur, en moeten de kinderen zo snel mogelijk naar die kleur rennen.'

De diepte in

'We hebben zojuist gehoord dat dit boek voor het hele eiland wordt uitgegeven,' vertelt Mike trots. Dat verzacht het afscheidnemen, dat hem stiekem toch best zwaar viel. 'In zo'n korte tijd had ik met zoveel mensen een persoonlijke band opgebouwd. Ik werd zelfs uitgezwaaid door de huurbaas en de supermarktmedewerkers!' Toch is hij ook weer blij om thuis in zijn eigen bubbel te zijn en hij heeft zin om alles wat hij heeft geleerd in de praktijk te brengen.

Mike: "Mensen hebben vaak geen idee hoe diep dit vak kan gaan. Als ergotherapeut kijk je bijvoorbeeld niet naar die schouderblessure, maar naar het complete plaatje. Hoe beperkt deze diegene in zijn of haar dagelijks leven? Door vragen te stellen en goed te luisteren, kun je samen kijken waar er nu precies hulp nodig is. Vaak kom je dan op een extra hulpvraag uit, naast waar ze mee binnenkwamen. Precies dat maakt dit werk zo leuk.'

Enthousiast?

Ben je benieuwd of de opleiding Ergotherapie bij jou past? Kom sfeer proeven, stel al je vragen en ontdek of deze opleiding iets voor jou is.

Maak kennis met de opleiding Ergotherapie