Terugblik CM-workshop #3: Participatory Storytelling
Nieuws
Op 19 mei vond alweer de derde sessie binnen de Creatieve Methoden-workshopreeks van Creative Media for Social Change plaats! Ditmaal was de beurt aan associate lector Elise Talgorn en onderzoeker Jochem Kootstra die tijdens hun workshop de deelnemers kennis liet maken met 'participatory storytelling'. Heb jij ooit jouw onderzoeksproject in een fictieve wereld geplaatst?
Eigen uitgangspunt
In de workshopreeks 'Creatieve Methoden' nemen we deelnemers mee in verschillende manieren waarmee je waardevolle inzichten op kunt doen met onderzoek. En nog specifieker: het zijn methoden die wij zelf ook gebruiken binnen onze lectoraatsprojecten. Tijdens deze workshop werden de deelnemers uitgenodigd een vraagstuk uit hun eigen onderzoek of onderwijs als uitgangspunt te nemen.
Een man van lego en een kooi van klei
In groepen kozen de deelnemers een vraagstuk dat zij wilden behandelen. Zo noemden docenten bijvoorbeeld de wens om meer vrijheid te hebben, terwijl zij tegelijkertijd te rekening moeten houden met regels en vaste formats. Onderzoekers gaven aan dat zij soms het gevoel hebben dat hun onderzoek uiteindelijk in een ladekast verdwijnt.
Om deze vraagstukken (letterlijk) tastbaarder te maken, nodigden Elise en Jochem iedere groep uit om iets te maken dat hun vraagstuk zou kunnen symboliseren. De doos met lego's werd leeggegooid op tafel en ook de handen van de deelnemers mochten het klein in. Dit leidde tot creatieve uitkomsten zoals: een wijze man met een baard die opgesloten zit in een kooi, of een lade vol losse papieren.
De kracht van fantasie
Als je jouw 'problemen' in een fantasiewereld zou zetten: denk je dat je dan ook nieuwe oplossingen zou kunnen bedenken? Als laatste onderdeel van de workshop werden de deelnemers uitgenodigd om hun voorwerp te plaatsen in een fantasiewereld die zij zelf leuk vinden. De opties gingen van Alice in Wonderland tot Finding Nemo. Op een zelfgetekende kaart van die wereld brachten de deelnemers verschillende plekken in beeld, die zij vulden met legopoppetjes, tekeningen en kleifiguren. Tot slot plaatsten de deelnemers hun voorwerp (vraagstuk) in deze wereld en bedachten zij verhalen over hoe het gebruikt of juist misbruikt zou kunnen worden door de personages.
''People found it fun: there was lot of laughter,'' aldus Elise, “I loved that participants highlighted the emotional nature of the discussion and story: for all groups, it seems that there was frustration around a big issue, that they feel stuck, and that the story making helped them explore the problem and let the emotions come out.''
Reacties
De methode van mei combineerde de expertise van Jochem op het gebied van 'creative mapping', die van Elise op het gebied van storytelling en die van Silvana Beerends op het gebied van 'story hacking'. Het trio had deze workshop al eerder getest tijdens de Dutch Winterschool on Narratives in januari 2026 met een groep promovendi en professionals. Dit keer deden 14 onderzoekers en docenten van de HvA mee. Wij vroegen reacties van hun:
- “Ik vond het een enige workshop. De opdrachten liepen als een trein, mede omdat ik een geweldige groep had met mensen van FMR, FT, FDMCI en een onderzoeksjournalist van buiten de HvA!”
- “De workshop werd goed geleid. Ik zou graag de methode verder willen uitproberen, ook als manier om dataverzameling te doen in eigen onderzoek (dus minder als reflectiemiddel voor mezelf).”
Binnen haar inmiddels afgeronde project 'Storytelling for Collective Care in our Neighborhoods' en haar lopende project ‘Van eenzaam ondergaan naar samen navigeren: jongeren, onrechtvaardigheid en de rol van jeugdprofessionals in de wijk’ zette Elise participatieve storytelling in om antwoord te vinden op de vraag: ''Hoe kan een buurt zich, mede door het delen van verhalen, verder ontwikkelen tot een plek waar bewoners meer voor elkaar zorgen?'' Meer info >