Geen woorden maar woonruimte: zonder mbo geen Amsterdam
Nieuws
Als associate lector voor het mbo vraagt Fadie Hanna zich af: blijft er in Amsterdam nog woonruimte voor de mensen die haar draaiende houden? Of beter: durft een nieuw college in te zetten op minder symbolische waardering en meer daadwerkelijke rechtvaardigheid?
Als associate lector voor het mbo vraagt Fadie Hanna zich af: blijft er in Amsterdam nog woonruimte voor de mensen die haar draaiende houden? Of beter: durft een nieuw college in te zetten op minder symbolische waardering en meer daadwerkelijke rechtvaardigheid?
Amsterdam draait op verpleegkundigen, sociaal werkers, pedagogisch medewerkers, onderwijsassistenten, begeleiders in de gehandicaptenzorg, doktersassistenten en apothekersassistenten. Op elektriciens, loodgieters, timmermannen, metselaars, installatiemonteurs, schilders en tegelzetters. Op buschauffeurs, tram- en metrobestuurders, logistiek medewerkers, magazijnmedewerkers en automonteurs. Op koks, horecamanagers en facilitair medewerkers. Op boa’s, beveiligers, politieagenten, medewerkers burgerzaken en brandweermensen. Op hoveniers, medewerkers groenvoorziening, afvalinzamelaars en waterbeheerders. Op ICT-beheerders, supportmedewerkers, software developers en mediavormgevers.
Zij bouwen de huizen, zorgen voor onze ouders en kinderen, houden het openbaar vervoer draaiend en de stad schoon en veilig. Maar steeds vaker kunnen zij zelf geen woning meer krijgen in de stad waarvoor zij dagelijks werken.
Amsterdam heeft mbo-opgeleide professionals nodig, maar biedt hen steeds minder woonruimte. Hun werk is onmisbaar, hun aanwezigheid wordt precair.
Fadie Hanna
Associate lector Samen naar een Inclusieve Positieve Pedagogiek in het Beroepsonderwijs
De afgelopen jaren zijn mbo-gediplomeerden vaker geprezen. We horen dat vakmensen “de motor van de samenleving” zijn. Maar waardering in woorden is iets anders dan rechtvaardigheid in daden. De politieke filosoof Nancy Fraser laat zien dat erkenning pas betekenis krijgt wanneer zij samengaat met herverdeling. Niet alleen respect, maar ook toegang tot middelen, invloed en deelname aan besluitvorming. Zonder die herverdeling blijft waardering symbolisch. Dan verandert er weinig aan wie werkelijk ruimte krijgt in een stad.
Dat is precies wat nu dreigt. Amsterdam heeft mbo-opgeleide professionals nodig, maar biedt hen steeds minder woonruimte. Hun werk is onmisbaar, hun aanwezigheid wordt precair. Zo ontstaat een stad die economisch leunt op vakmanschap, maar steeds selectiever wordt in wie er mag wonen. Een stad waar wonen afhankelijk raakt van inkomen en opleidingsachtergrond, in plaats van bijdrage en betrokkenheid.
Een rechtvaardige stad vraagt meer dan lof voor “hardwerkende handen”. Zij vraagt concrete keuzes in woonbeleid. Betaalbare woningen voor de mensen die haar bouwen, verzorgen en draaiende houden. Geen symbolische erkenning, maar sleutels in hun handen.
De vraag aan de komende gemeenteraad is helder: blijft Amsterdam een stad voor iedereen die haar draagt, of wordt zij een enclave voor wie haar kan betalen?