Op zoek naar nieuwe energie

Ik heb allerlei rollen vervuld in het onderwijs: coördinator, schoolopleider, begeleider van internationale uitwisselingen en vertrouwenspersoon. Wat mij altijd het meeste heeft aangesproken in het onderwijs, is het contact met mensen. Ik ben veel meer een pedagoog dan een vakidioot.

Zo'n zes jaar geleden stond ik op een kruispunt in mijn carrière. Blijf ik op mijn school of ga ik iets anders doen? In mijn zoektocht kwam ik in aanraking met docentcoaching. Eigenlijk wist ik meteen: dit past bij mij. Ik hou van gesprekken, van mensen begeleiden en van wat er onder de oppervlakte speelt.

Bij de rol van docentcoach hoorde ook het volgen van een coachingsopleiding. Ik koos bewust voor de HvA. De opleiding staat goed aangeschreven en collega's die de opleiding ook hier gevolgd hebben waren erg enthousiast. Ik heb geen moment getwijfeld om hier te starten.

Een persoonlijk proces dat blijft schuren

Wat mij het meest verraste tijdens de opleiding was hoe persoonlijk deze eigenlijk is. Natuurlijk leer je de kneepjes van het coachvak, maar je doorloopt zelf ook een intensief ontwikkelproces. Dat had ik niet verwacht.

Onze opleider Heleen maakte daarin veel indruk op mij. Ik heb een vlotte babbel en weet mezelf meestal prima staande te houden in groepen. Maar zij durfde liefdevol te confronteren. Ik herinner me nog goed dat ze zei: "Hartstikke leuk Peter, maar ik ga het wel laten schuren." Dat gebeurde altijd op een veilige manier en heeft mij enorm veel gebracht.

Minder oplossen, meer coachen

Voordat ik begon met de opleiding dacht ik bij gesprekken vaak direct in oplossingen. Inmiddels ben ik veel meer coach geworden dan adviseur. Ik heb geleerd om vragen te stellen, door te vragen en erop te vertrouwen dat de inhoud vanzelf komt. Ook heb ik geleerd om mensen vaker uit te dagen. Niet alles voor zoete koek aannemen, maar een laag dieper gaan.

Collega's echt zien

Als docentcoach begeleid ik vooral nieuwe collega's binnen ons inductietraject. Daarnaast ondersteun ik collega's die op een bepaald moment in hun loopbaan behoefte hebben aan een gesprek.

Wat ik mooi vind aan coaching, is dat het niet alleen gaat over het werk, maar ook over de mens achter de docent. Laatst begeleidde ik een collega die na een periode van ziekteverlof weer terugkwam op school. Dan gaat het niet alleen over lessen en roosters, maar ook over vragen als: wat doet dit met mij als persoon en als professional? Juist op dat snijvlak kan coaching veel betekenen.

Nog meer betekenen met Schoolzee

Mijn enthousiasme voor coaching groeide tijdens en na de opleiding alleen maar verder. Zo sterk zelfs, dat ik mijn eigen bedrijf ben gestart: Schoolzee (opent in nieuw venster). Daarmee richt ik mij op het coachen van docenten die behoefte hebben aan begeleiding, reflectie en persoonlijke ontwikkeling. Toen ik begon, dacht ik: wat wij als coaches doen is zó waardevol, daar moet behoefte aan zijn.

Docenten zijn vaak niet gewend zichzelf in de kijker te zetten, terwijl juist daar veel groei zit. De opleiding heeft mij niet alleen geholpen om collega's binnen school te begeleiden, maar gaf mij ook het vertrouwen en de vaardigheden om coaching breder in te zetten. Daardoor kan ik nu op verschillende plekken bijdragen aan meer aandacht voor de mens achter de docent.

Meer aandacht voor de mens in het onderwijs

Ik zou deze opleiding aanraden aan iedereen die mensen begeleidt binnen een school: docentcoaches, schoolopleiders, teamleiders en leidinggevenden. Goede coachingsvaardigheden zijn overal van waarde.

Ik kijk met ontzettend veel plezier terug op de opleiding. Het was inspirerend, afwisselend en allesbehalve saai. De vele werkvormen, de persoonlijke ontwikkeling en de gesprekken hebben veel indruk op me gemaakt. Wat mij betreft kan er binnen een school nooit genoeg gecoacht worden.