Van onofficieel naar officieel coachen

Ik werk als leraar Engels in de bovenbouw van het Porteum Lyceum en begeleid collega's als docentcoach. Dat coachen groeide er eigenlijk vanzelf in: ik hielp collega's altijd al, maakte tijdens corona stap-voor-stap filmpjes voor Teams en begeleidde nieuwe docenten. Onofficieel, maar het gaf me energie.

Toen ik schoolopleider wilde worden, kreeg ik het advies eerst meer ervaring op te doen als coach. Zo ontdekte ik de post-hbo opleiding Coach in het Onderwijs. Mijn eerste gedachte: dit doe ik eigenlijk al jaren, maar dan zonder opleiding.

Persoonlijker dan verwacht

De opleiding verraste me door hoe kleinschalig en open ze is, heel anders dan de grote collegezalen van mijn universitaire tijd. Je werkt met diverse werkvormen, wisselt regelmatig van groepjes en bespreekt praktijksituaties tijdens intervisie. Daardoor leer je elkaar goed kennen én leer je echt van elkaars ervaringen.

De opleiders spelen daar een grote rol in. Ze brengen theorie op een actieve en praktische manier. Soms speelden ze een situatie zelfs uit, alsof je naar een scène uit de praktijk zat te kijken. Dat maakte het niet alleen leerzaam, maar ook herkenbaar en soms ronduit hilarisch. Je voelt gewoon dat zij passie hebben voor het vak.

Van oplossingen aanreiken naar ruimte geven

Het grootste inzicht: coachen is iets anders dan advies geven. Vroeger dacht ik bij elk probleem meteen mee naar een oplossing. Tijdens de opleiding leerde ik vragen stellen en stilte toelaten. Door goed door te vragen komt iemand zelf tot een inzicht en dat 'aha-moment' is veel krachtiger dan welk advies dan ook. Luisteren bleek misschien wel de belangrijkste vaardigheid die ik heb ontwikkeld.

Groei bij anderen én bij mezelf

Nu begeleid ik collega's officieel als docentcoach en merk ik dat het echt iets oplevert. Als een docent die je begeleidt stappen maakt in zijn ontwikkeling, voel je trots dat je daar een bijdrage aan hebt geleverd.

De opleiding bracht ook persoonlijke groei. Je leert je eigen gedrag beter kennen en ontdekt waar je sterke en minder sterke kanten liggen. Daardoor ontwikkel je jezelf, en dat maakt je uiteindelijk ook een betere coach.

Een vuurtoren in een woeste zee

In mijn eindopdracht vergeleek ik de coach met een vuurtoren: iemand die licht geeft in een woeste zee. Want in het onderwijs zijn er altijd uitdagingen, rond orde, samenwerken of persoonlijke vragen. Als coach help je iemand om vanuit verschillende perspectieven naar een situatie te kijken, zodat er ruimte ontstaat voor inzicht.

Als je openstaat om te leren en jezelf te ontwikkelen, raad ik deze opleiding van harte aan. Het is een rijke, persoonlijke ervaring die je een andere kant van jezelf laat ontdekken en waarmee je anderen verder kunt helpen.