Student als partner

Zijn we als student eigenlijk een partner?

Ik vraag het me regelmatig af. Voor een deel natuurlijk niet. Want verhoudingen zijn uiteindelijk bepaald volgens de hiërarchie. En natuurlijk is er inspraak, maar uiteindelijk is de docent de baas in de klas en de opleidingsmanager op je opleiding.

Ben je dan een partner?

Nou, op papier ben je geen gelijkwaardige partner. Maar behalve de inspraak die ik net noemde, is er ook invloed: in mijn rol van studentassessor zit ik aan tafel met het College van Bestuur om het perspectief van studenten weer te geven. En ik breng de ideeën van studenten in contact met de mensen die erover moeten beslissen.  

Kortom, de hiërarchie is niet het hele verhaal. Als je eenmaal een tijdje bezig bent aan je opleiding komt je eigen toekomst geleidelijk aan in zicht. Op de HvA is dat dan vooral je toekomstige werkveld, maar ook op andere levensterreinen gebeurt er veel nieuws. De hogeschool is op veel manieren eigenlijk een proeftuin voor de toekomst. Een voorbeeld: we hebben een studentenredactie waar HvA’ers van creatieve opleidingen hun eigen content maken, en zich zo voorbereiden op hun latere job. Eigenlijk werken ze al voor het ‘echie’, maar tegelijkertijd worden ze niet meteen afgerekend op hun fouten. Zo’n omgeving waarin je kunt groeien als mens en als (bijna-)professional gun je iedereen. Ik ben er blij mee. Als studentassessor ben ik vooral bezig met mensen, terwijl ik in mijn studie (Finance & Control) me vooral bezighoud met cijfers. Zo maak ik mijn toekomstige zelf completer.  

Er is nog iets: als student hebben wij de polsslag van deze generatie. Wij zijn volledig digitaal opgegroeid en hebben daarom skills waar meer ervaren professionals voor op cursus moe(s)ten. En we snappen onze doelgroep niet alleen, wij zíjn onze doelgroep. Daar kun je als student je voordeel mee doen. Dat maakt dat we tussen de regels door een meer  gelijkwaardige kennispartner-in-wording zijn dan dat we soms zelf doorhebben.