Hogeschool van Amsterdam

Actuele kwestie: de 1,5 meter-samenleving

11 jun 2020 16:52 | Faculteit Bewegen, Sport en Voeding

Het ziet ernaar uit dat we als maatschappij langere tijd anders gaan functioneren door de corona-maatregelen. Drie medewerkers vertellen hoe de 1,5 meter-samenleving hun werk verandert, en welke maatregel zij zelf het moeilijkst vinden.

Erik Hein

Erik is ALO-docent en coördinator van de minor Special Needs.

Hoe verandert jouw werk in de nabije toekomst?

“Het onderwijs aan eerstejaars ALO-studenten is vanaf september nog deels online, en deels komt er weer live contact. Maar de vorm doet er voor mij niet zoveel toe, als de intentie maar overeind blijft. En dat is het geval. Relatie gaat nog steeds vóór prestatie, en aandacht voor de individuele student staat voorop. Die pedagogische principes staan als een huis, en dan maakt het niet zoveel uit dat we elkaar bijvoorbeeld een boks geven in plaats van een hand. Wel hoop ik dat er blijvend iets verandert in de mindset van docenten en studenten. Deze crisis wil ik niet bagatelliseren, maar er is wel meer aandacht gekomen voor een stuk ethische duurzaamheid. Ik denk dat we dit hierover ook op school het gesprek moeten aangaan: welke lessen willen we meenemen uit deze crisis?”

Welke maatregel vind je zelf het moeilijkst om vol te houden?

“Ik vind het wel gek dat we elkaar nu geen hand meer geven. Het is een symbolisch iets, waarmee je het contact opent. Als je voor het eerst tegenover elkaar staat, voelt dit wat onwennig.”

Waar mag meer aandacht voor komen in het debat?

“Zoals gezegd, hoop ik dat we iets uit deze tijd kunnen vasthouden. Natuurlijk is deze crisis heel heftig geweest voor de zorg, en voor patiënten. Maar het is ook een wake-up call geweest. Als wereld razen we door, en de mensheid plaatst zichzelf op het voetstuk van de evolutie. Even werd feilloos doorgeprikt dat we eindbaas zijn. We zijn niet onkwetsbaar. De situatie heeft mij, en ik denk velen, de ogen geopend voor wat echt van waarde is in het leven. Wat we nu hebben gezien: het hoeft niet altijd meer, beter, verder. Je hebt als mens ook rust nodig, contacten, steun. Een lucht die niet vervuild is, maar blauw. Ik hoop dat we dit bewustzijn, dat mensen waarde halen uit méér dan werk of lichamelijke gezondheid, kunnen vasthouden. Die grotere kijk op wat voor mensen van waarde is, hoop ik ook terug te zien in de opleidingen en het bewegingsonderwijs. Gezondheid is meer dan motoriek en obesitaspreventie. Het is fysiek, sociaal en emotioneel welbevinden in de meest brede zin van het woord!”

Carla Vermaire

Carla is facilitair manager in het Nicolaas Tulphuis en Dr. Meurerhuis. Ze zorgt er samen met haar teams voor dat alles in het gebouw op orde is, ‘zodat het onderwijs zijn ding kan doen’. Van huismeesters en servicebalies aansturen tot de receptie en schoonmaak.

Hoe zie jij jouw werk veranderen in deze tijd?

‘We zijn druk bezig om beide panden aan het passen aan de 1,5 meter-samenleving. De lokalen bijvoorbeeld moeten anders worden ingedeeld, omdat mensen anders onvoldoende afstand kunnen houden. In een lokaal waar normaal dertig man in kan, daar kan nu ongeveer tien man in. Daarnaast maken we looproutes in het pand, zoals eenrichtingsverkeer in smalle gangen en op de trappen. Ook komen er een soort rotondes in de centrale hallen, zodat mensen zo min mogelijk tegen elkaar op kunnen botsen. Dit is mijn laatste klus voor de HvA, want vlak voor de coronacrisis heb ik mijn baan opgezegd. Daar heb ik geen spijt van: ik ben toe aan iets anders en weet zeker dat er iets leuks op mijn pad komt.’

Wat vind je de lastigste maatregel?

‘Toch het houden van anderhalve meter afstand. We kunnen de gebouwen tot op zekere hoogte hierop inrichten, maar doen ook een beroep op de eigen verantwoordelijkheid van studenten en medewerkers. Ik spreek studenten er wel eens op aan, en dan krijg je algauw te horen: “Ja maar wij zijn huisgenoten.” Meer kan ik niet doen, ik ga geen politieagentje spelen.’

Waar mag meer aandacht voor komen in het debat?

‘De laatste tijd gaat de discussie heel erg over de details, als het gaat over wat wel en niet kan. Zoals: mag je nou in de bus met twintig man en in de trein niet? Ik denk dat we vooral de grote lijnen in de gaten moeten houden. Daarnaast vind ik het gek dat verpleeghuizen nog steeds een strenge bezoekregeling hebben, terwijl de regels erbuiten enorm versoepeld zijn. Dat voelt niet helemaal eerlijk.’

Bastian Stocker

Docent Fysiotherapie op de internationale European School of Physiotherapy van de HvA. Daarnaast werkt hij één dag per week als fysiotherapeut.

Hoe zie jij jouw werk veranderen in de anderhalvemeter-samenleving?

‘Ik ben nu ongeveer een maand weer aan het werk en het voelde in het begin wel gek. In onze praktijk dragen we beschermende kleding, zoals handschoenen, een mondmasker en een spatbril. Daarnaast moeten we na elke patiënt alles goed schoonmaken. Terwijl de behandelingen even lang duren als voor de coronacrisis, dus het is hectisch. Gelukkig zijn patiënten heel begripvol.’

Wat vind je zelf de lastigste maatregel?

‘Toch het steeds desinfecteren van alle spullen die ik gebruik, zoals de stoel waarop de patiënt zit, de behandeltafel en het oefenmateriaal. Dat kost veel tijd, maar tegelijkertijd wil ik niet dat dit ten koste van de behandeling gaat. Ik probeer zoveel mogelijk te combineren: dus als ik de ene patiënt de cooling down zelfstandig laat doen, laat ik de andere patiënt vast in de behandelkamer. Maar dat is niet altijd mogelijk, waardoor ik vaak toch in mijn eigen tijd sta te schoonmaken. Omdat ik maar twee dagdelen per week werk, vind ik dat niet zo erg. Maar ik kan me voorstellen dat het zwaar is voor collega’s die fulltime werken.’

Waar mag meer aandacht voor komen in het debat?

‘Ik ga met de trein naar mijn werk, waar het dragen van een mondmasker verplicht is. Maar hier wordt niet op gehandhaafd. Gisteren zag ik een flink aantal mensen zonder mondmasker in het ov en hielden ze amper afstand. Dat vind ik zorgelijk. Niet alleen voor mezelf, mijn vrouw en mijn patiënten, maar ook voor mensen in het algemeen.’