Hogeschool van Amsterdam

STAGE IN SURINAME – Lynn 

“Een glimlach van een kind is onvervangbaar.”

Lynn Slootweg (20, derdejaars ALO) loopt de laatste twee maanden van haar verblijf in Suriname stage in het binnenland, in het district Boven-Suriname. In de eerste periode liep het allemaal anders dan verwacht. Hoe beleeft zij haar avontuur?

Een doorzetter, deze 20-jarige dame die ‘even’ aan de andere kant van de wereld zit. Ze zou gaan stagelopen bij een psychiatrische instelling, maar dat ging op het laatste moment niet door. “Daar baalde ik ontzettend van. Ik wilde graag ontdekken hoe ik het vind om met deze doelgroep te werken, omdat ik na de ALO misschien Psychologie wil studeren."

Extra project

"Ik vond vervolgens een stageplek in het speciaal onderwijs, wat leuk was maar minder uitdagend dan ik zocht. Gelukkig vond ik die uitdaging helemaal in een extra project in een achterstandswijk van Paramaribo: jongeren leren hoe ze hun vrije tijd kunnen vullen met sportlessen. Al snel kwamen er ruim 60 kinderen op de sportles af en besloten we om de groep in tweeën te splitsen. Een jonge groep hebben we veel buiten-speel-spelletjes geleerd die ze nu zelf kunnen doen. De oudere groep was meer gericht op basketbal en andere balsporten. Ben heel blij dat ik dat project er naast heb kunnen doen, zo waardevol!”

Scholen in het binnenland

Inmiddels zit ze samen met ALO-student Ardi Vooijs dus in de binnenlanden, op de plek waar eerder studiegenoten Levi en Brend stageliepen. Ook Lynn is onder de indruk van de kinderen die ze lesgeeft. “Kinderen worden hier heel anders opgevoed dan bij ons. Ze zijn het bijvoorbeeld niet gewend om complimenten te krijgen als ze iets goed hebben gedaan. Dat probeer ik daarom zo vaak mogelijk wel te doen."

Taalachterstand

"Wat ik tijdens het lesgeven lastig vind is de taal. Het onderwijs is in het Nederlands, maar in de dorpen in het binnenland wordt Saramakaans gesproken, een Marrontaal. Kinderen leren pas Nederlands vanaf de kleuters. Deze taalachterstand maakt het lesgeven soms lastig. Wel zijn de kids heel muzikaal en daarom proberen we veel met liedjes te werken. Het is een heel gave ervaring als we terugvaren naar ons verblijf op Knini Paati dat we kinderen langs de oevers onze liedjes horen zingen en de spelletjes zien spelen die erbij horen! Dat ben ik trots op, we leren hen spelen en ze hebben plezier. Even niet mama helpen met koken, maar kind zijn. Een glimlach van een kind is onvervangbaar!"

Teach the teacher

Levi en Brend hebben de basis gelegd, waarop Lynn en Ardi kunnen voortborduren. Ze willen de docenten leren om gymles te geven als zij er straks niet meer zijn. “We hebben de juffies al ingezet om een vak te coachen en spellen te bedenken. In de laatste maand gaan we hen leren lessen te ontwerpen. Heel lonend om dit met hen te kunnen doen.”

Feesten en vogelspinnen

Buiten de stage om maakt ze ook de nodige avonturen mee. “Ik ben naar een traditionele begrafenis geweest in één van de dorpen langs de Surinamerivier. Hier vieren ze eerst een aantal dagen feest voordat de ceremonie plaatsvindt. Gek idee om feest te vieren, terwijl de kist met de overledene in het hutje ernaast staat.”

En nog iets bijzonders vertelt ze: “In het dorpje Nieuw Aurora was een jaguar neergeschoten. Heb het dier zelf gezien, wat een mooi beest is dat!! Helaas is hij neergeschoten, omdat hij veel kippen en honden had opgegeten en steeds terugkeerde naar het dorp. Zo gaat dat hier. En er was Holi Phagwa! Een Hindoestaans feest waar de overwinning van het goede op het kwade wordt gevierd. Op deze dag is het groot feest en wordt er in de palmentuin overal met kleurenpoeder gegooid. Jong, oud, dik, dun, ongeacht geloof, iedereen feest mee! Hier kan Nederland nog wat van leren.” Ze raakt niet meer uitgepraat: “Wist je al van onze excursie naar de Fredberg en het slapen in de grot? Midden in de natuur en 's avond dieren spotten. Ieks, wat een enge beesten komen er dan ineens tevoorschijn! Een tarantula - een heel grote vogelspin-, veel gifkikkers, schorpioenspinnen en andere enge beesten. Wel heel gaaf om te doen.”

Zo af en toe een knuffel

Of ze iets mist aan thuis? “Ik mis eigenlijk bijna niks aan Nederland. Een knuffel van mijn ouders en mijn vriendinnen, dat is eigenlijk alles.”

Gepubliceerd door  Faculteit Bewegen, Sport en Voeding 18 oktober 2019