Hogeschool van Amsterdam

Vrijmoedige denkers

Gepost op: 20 jan 2015 | Afdeling Communicatie

Donderdag 8 januari was ik met mijn collega Louise Gunning en de voorzitter van onze Raad van Toezicht, Atzo Nicolaï, aanwezig bij de manifestatie op de Dam. Het nieuws over de aanval op Charlie Hebdo en de Joodse gemeenschap in Parijs was een dag oud. Ik was daar ‘om steun te betuigen aan het recht dingen te doen die ik nooit zou doen’, zoals Stevo Akkerman in zijn column in Trouw op 12 januari treffend schreef.

Dat wat er twee weken geleden in Parijs gebeurde raakte iedereen uiteraard diep in het hart. Mensonterend geweld. Maar de schokkende gebeurtenissen raakten ook ons onderwijs en onderzoek aan de HvA, omdat het er ineens schijn van had dat niet alle vragen meer gesteld zouden mogen worden. Zoals Dymph van den Boom aan de UvA in haar diesrede uitsprak: ‘De aanval op de vrijheid van meningsuiting is een aanval op de kernwaarden van de academie’. Voor hogescholen ligt het niet anders. De vrijheid die ik voor ogen heb wordt begrensd door de vrijheid van anderen. Dit is een logisch gevolg van het feit dat ieder mens aanspraak kan maken op gelijke behandeling.

Wij kunnen, in het klaarstomen van onze studenten voor de arbeidsmarkt, niet voorbij aan het feit dat de wereld verandert. Eerder sprak ik in mijn blogs over een veranderende wereld in termen van digitalisering, globalisering en versnellende innovaties. Welnu, de maatschappelijke diversiteit is er ook zo een. 'We leven in een land van aankomst, een land waar velen van heinde en verre naartoe zijn gekomen en een land waar mensen al generaties lang leven. Dat is een kwetsbare verandering'. Zo schreef Paul Scheffer jaren geleden in het NRC. Dit is een feit waar we mee om moeten leren gaan. Onontkoombaar speelt het onderwijs hierin een cruciale rol. Het is onze kerntaak de studenten in het leven en werken te begeleiden en voor te bereiden op beroepsuitoefening in die pluriforme sociaal-culturele omgeving.

Parijs (en op het moment dat ik dit schrijf ook het Waalse Verviers) dwingt ons wederom te kijken naar onze wereld in termen van vrij(moedig)heid. Al snel is dat ook een perspectief waarin muren worden opgetrokken en vertrouwen wordt vervormd tot wantrouwen. Wat in Parijs gebeurt kunnen we live volgen op de televisie en het commentaar van de journalisten en deskundigen geeft ons de indruk dat wat we te zien krijgen het kader heeft van een botsing van culturen, een discussie waarin we noodzakelijk partij zijn geworden.

Dit kader staat haaks op wat we dagelijks zien en ervaren in onze instelling. Ik ken de Hogeschool van Amsterdam niet anders dan een omgeving van en voor vrijmoedige denkers. We dragen mét elkaar zorg voor behoud van een omgeving van vertrouwen, waarop iedereen gelijkelijk aanspraak kan maken en waarin iedereen binnen de kaders van de  democratische spelregels, de regels van het open debat en de regel van wederzijds respect zich veilig kan weten. Een omgeving ook waarin ik hoop dat het debat ook blijvend gezocht wordt, zodat we van elkaars posities, opvattingen en ervaringen kunnen leren. Om deze reden ben ik erg gelukkig met initiatieven zoals het vorig jaar door studenten en docenten georganiseerde debat over populisme, democratie en beroepspraktijk. En, nu heel recent, het initiatief van onze studenten van de minor Zingeving en Samenleving, die zich de voorbije maanden hebben verdiept in het onderwerp radicalisering. Zij organiseren morgen, woensdag 21 januari, een symposium hierover op de Hogeschool van Amsterdam.

Blog van Huib

Huib de Jong
Auteur:

dhr.  H.M. de Jong (Huib)