Hogeschool van Amsterdam

FLOOR

Verslag van de HvA Poëzieavond 2017

15 mrt 2017 14:55 | FLOOR

De tweede editie van de HvA Poëzieavond was met bijna 90 bezoekers een groot succes! Lees hier het verslag van de avond geschreven door Aalt Prins.

HvA-poezieavond als springplank

Door Aalt Prins, docent en lerarenopleider Nederlands aan de HvA

Er stonden drankjes klaar om de poëzie niet op de nuchtere maag binnen te hoeven krijgen, dat kan immers nooit de bedoeling zijn. Aalt Prins, presentator van deze avond, blikte kort terug op de vorige poëzieavond. Met de dichters die er toen waren is het sindsdien erg goed gegaan: Ted van Lieshout scoort met zijn beeldsonnetten, Ingmar Heytze heeft verwerkt dat de elfjarige Pien Wessels hem de loef afstak en Pien zelf is naar de middelbare school. Carmien Michels werd Europees kampioen Slam Poetry.

Aftrap:

Ellen Deckwitz, dichter, schrijver, columnist had voorafgaand aan de poëzieavond gegeten bij een vriendin en geroken aan een glas Dalwhinnie single malt. Zij bruiste, wist te ontroeren en benadrukte door haar wezen en verschijning het belang van poëzie, met genoeg zelfspot voor relativering. Met de zaal mijmerde zij of het gedicht” De zwemmer is een ruiter” van Paul Snoek gaat over de liefde of over de dood. Er bleek geen sprake te zijn van het een of het ander. Duidelijk was wel dat het niet over kaasschaven ging.

Wegens succes geprolongeerd:

Kila van der Starre literatuurwetenschapper, poëziecriticus, dichter, hield een mini-college over haar onderzoek. Ze vertelde over poëzie buiten het boekje. Het blijkt dat poëzie eigenlijk overal tot de mensheid komt; op social media, rondom Sinterklaas of bij plechtige gelegenheden, maar amper uit poëziebundels! Ze deed een oproep om de website straatpoezie te bezoeken en aan te vullen. Bezoekers kunnen hier zelf gedichten plaatsen die ze ergens hebben ontdekt, op gebouwen, bruggen etc.

Joana Munha Freire (student 3e jaar) met nieuw dicht-experiment nam ons mee op een nachtelijke woordtrip. Het woord vergeet-me-nietje werd volledig doorgeassocieerd. Onnavolgbaar en toch ook weer niet. Ze kreeg de zaal volledig stil door te vragen waarom het homonieme woord bloem (als voortbrengsel van een plant of als meel) vertaald wordt in het Engels met Flower en Flour…

Internationale allure

Maud Vanhauwaert (tekstperformer en schrijver) had het ternauwernood gered aanwezig te zijn; ze had nog een vleugje Thalys in haar aura ronddwarrelen. Zij vertoonde een film waarop zij gedichten in een niet poëtische context aan de man (m/v) brengt. Zij gaf poëtisch commentaar op het eerder behandelde gedicht van Paul Snoek, immers: “Wat is in vredesnaam de overeenkomst tussen een zwemmer en een ruiter?”

Met een experiment toonde ze aan hoe vluchtig voorgedragen poëzie is en om dit te benadrukken sloot ze af met verdwijntrucs. Eén gedicht verdween in een goocheldoos, één gedicht toverde ze weg in haar hand en één gedicht ontstak ze in de lucht waar het verbrandde;  Pyrotechnici noemen dat sassen.

Wrap up en afronding

Ellen Deckwitz gaf tot slot een poëtische twist aan de avond en de aanwezigen in de zaal stelden prangende vragen aan de vier voordragers.

De conclusie van de avond was dat poëzie allesbehalve saai is, dat het heel geschikt is om in te zetten in het onderwijs en dat er ook bij poëzie genoeg te lachen valt.