Hogeschool van Amsterdam

#metoo: in gesprek over seksuele grenzen

5 jun 2018 00:00 | Afdeling Communicatie

De FLOOR tribune in de hal van het Kohnstammhuis zit vol: het maandelijks interactief college onder de naam Brandende Kwesties gaat vandaag over seksuele grenzen op de (HvA-) werkvloer en daarbuiten. Gastsprekers Justine van de Beek (afstuderend sociologe en coördinator van feministisch online platform Harlot) en Manju Reijmer (scenarioschrijver en eindredacteur websites Dipsaus en Expreszo) schetsen beiden vanuit hun eigen perspectief wat de #metoo beweging voor hen betekent en heeft opgeleverd.

 

Geen Hollywoodprobleem

In Nederland heeft de helft van de vrouwen wel eens seksueel geweld meegemaakt. Driekwart is wel eens seksueel geïntimideerd en één op de tien is verkracht. Daarmee ontkracht Justine van de Beek meteen het eerste misverstand over #metoo dat het een ‘typisch Hollywoodprobleem’ zou zijn. Ze bespreekt er nog vier in haar minicollege.

Actrice Alyssa Milano plaatste in oktober 2017 een tweet als reactie op een artikel in de New York Times over 30 jaar seksueel wangedrag door filmproducent Harvey Weinstein. In de tweet riep zij vrouwen op te antwoorden met de hashtag #metoo als zij ook seksueel geweld hadden meegemaakt. Tienduizenden vrouwen spraken zich uit en #metoo ging viral. De metoo beweging bestond – zonder hashtag - echter al langer; Amerikaans activiste Tarana Burke richtte in 2006 een beweging op met dezelfde naam om een maatschappelijk debat over seksueel geweld te openen en aandacht te vragen voor slachtoffers.

Een ander misverstand: #metoo zou leiden tot verpreutsing en sluit vrouwen op in de slachtofferrol. Van de Beek: ‘Seksuele vrijheid kan prima samengaan met meer aandacht voor grenzen. Communicatie over instemming kan juist enorm opwindend en bevrijdend zijn’. En: openhartig zijn over iets dat je is overkomen is geen teken van zwakte; wie zich op die manier kwetsbaar op durft te stellen, toont juist kracht.

Het laatste misverstand: onder de hashtag wordt alles van verbale intimidatie tot verkrachting op één hoop gegooid. Van de Beek wijst er op dat fysiek seksueel geweld niet kan worden uitgebannen als andere, ‘mindere’ vormen van intimidatie zoals op straat nafluiten, denigrerende grappen en kleedkamerpraat niet óók worden aangekaart. Hoe je mannen er het best op aan kan spreken, daar is ze nog niet helemaal uit. “Het blijft lastig, maar ik probeer altijd duidelijk te maken wat het effect is van zo’n opmerking. Ook als ik dan de party pooper ben en de sfeer verpest omdat ik aanvallend overkom. Dat moet dan maar.”

Justine van de Beek

Justine van de Beek

Manju

Manju Reijmer

 

Mannen ook slachtoffer

Na het relaas eerder dit jaar van Jelle Brandt Corstius bij De Wereld Draait Door over zijn verkrachting publiceert Manju Reijmer een artikel over grensoverschrijdend gedrag onder homomannen. Dit komt veel voor: “waar we het nog te weinig over hebben gehad, is hoe deze incidenten uitingen zijn van een normalisering van grensoverschrijdend gedrag onder homoseksuele mannen”, schrijft Reijmer. Het gesprek over grenzen wordt nog te weinig gevoerd, weet hij - ook uit eigen ervaring. Onder de vlag van de #metoo beweging spant hij zich daarom in voor sociale emancipatie. 

Wat kunnen bedrijven doen?

Tijdens de korte vragenronde is er aandacht voor de werkvloer: wat kunnen bedrijven doen? In ieder geval zorgen dat er onafhankelijke vertrouwenspersonen zijn. Goede voorlichting helpt ook: Reijmer noemt Starbucks, dat alle filialen in de USA een dagdeel sloot voor een bedrijfsbrede anti-racismetraining.

Een student vraagt: 'hoe weet ik nou wanneer ik te ver ga met grapjes of opmerkingen?' Van de Beek weet raad: misschien gewoon grapjes maken zónder allerlei seksuele toespelingen. Dan zit je altijd goed.